Berichten

Het is 2012 en ik ben net verantwoordelijk geworden voor customer experience bij KPN in de consumentenmarkt. We willen een veranderstrategie schrijven – één die niet alleen functioneel is, maar die vooral aanspreekt en een echte verandering inhoudt.

We beschrijven de verandering vanuit de klant en de medewerker. Voor de collega’s willen we dat ze weer enthousiast én trots op een verjaardagsfeestje vertellen dat ze bij dit telecombedrijf werken. Maar waar te beginnen? Want als je vertelde dat je bij KPN werkte, had je op ieder feestje de garantie dat je direct op een dramaverhaal werd getrakteerd. Die monteur dit, die callcentermedewerker dat, of toen in de winkel zus… Hoe mooi zou het zijn als je het probleem kon oplossen?

Samen met mijn team bedachten we daarom de KPN Ambassador-app. Daarin kon de medewerker direct het probleem melden dat hem of haar ter ore kwam. So far, so good. De app werd gebouwd, de processen erop aangesloten en nu moest het worden getest met klachten uit de praktijk. Als echte ambassadeur maakte ik een LinkedIn-bericht, introduceerde de app en vroeg aan mijn netwerk: welke issues heb jij, die ik voor jou kan oplossen? In no time kwamen de verhalen binnen. Toen en toen was dat en dat gebeurd. Maar liefst veertig klachten vond ik in de reacties.

Ik nam met iedereen contact op en al pratend met deze mensen kwam ik erachter dat er in 39 van de 40 gevallen geen sprake was van een klacht, maar van klagen. Er viel niks meer op te lossen. Er was alleen nooit goed geluisterd, nooit echt aandacht gegeven, nooit een keer oprecht sorry gezegd. Wat een les. Er is een wezenlijk verschil tussen een klacht en klagen. Want die ene case waar ik wel in actie kon komen, dat was met recht een klacht. Die kon ik zo in onze Ambassador-app invoeren en die werd (natuurlijk) goed opgelost.

Wat er ook zo tof aan was, was dat collega’s bij klagende feestgangers hun app tevoorschijn toverden. Ze vroegen door, en alleen al door te luisteren en te laten zien dat ze klachten konden oplossen, verdween het klagen als sneeuw voor de zon. Let er maar eens op deze week. Wij hebben er met zijn allen een handje van om te klagen. Maar neem van mij aan: als je luistert naar een klagende klant en deze oprecht aandacht geeft, kun je de klacht voorkomen.

 

Dit blog werd geschreven voor CustomerFirst en gepubliceerd op 18 december 2019

Geen blog meer missen? Schrijf je dan in voor mijn maandelijkse CX Greetz!

Daar had ik er weer eentje te pakken. Zo’n bevestigingsbrief van een dienst die ik afnam. In de corporate terminologie zou ik dit een procesbrief noemen – zo’n brief die het systeem uit zichzelf uitpoept, omdat een klant iets heeft besteld, gewijzigd of opgezegd.

Natuurlijk is het van belang dat deze brieven er geautomatiseerd uitkomen. Want het is niet meer helemaal van nu, dat er een ruimte vol typistes zit. Die dit soort brieven op maat typen, op basis van elk klantding dat voorbijkomt. Maar waarom zijn deze systeembrieven toch zo niet van nu? Zo afstandelijk? En waarom gebruiken ze referenties, waar ik met mijn pet niet bij kan? Wie heeft die bedacht? K-532-Zleven. Of 54352-trxxx. Het zal wel te maken hebben met mijn klantnummer, adres of geboortedatum. Of is het een vergelijkbaar ingewikkeld en ingenieus systeem als de kentekens van auto’s? Iemand verzon een reeks, die raakte op en dus werd er een nieuwe reeks geïntroduceerd. Zoiets.

Maar ik dwaal af. Zelf ben ik verantwoordelijk geweest voor klantcommunicatie. Ik weet hoe moeilijk het is om deze procesbrieven te wijzigen. Het is gewoon een enorme rotklus. Zo’n klus waar eigenlijk niemand zijn vingers aan wil branden. Want het behelst nogal wat. Het start met de vraag: gebruiken we ‘je’ of ‘jij’ en eindigt met ‘welke brief wordt wanneer verstuurd’ en ‘waar gaat een mogelijk antwoord heen’? En welke woorden moet je gebruiken? Woorden die de klant wel moet kunnen begrijpen. B1, Jip en Janneke. Ach, ach, keuzes, keuzes…

Echt, niemand staat te springen om deze klus op het gebied van klantcommunicatie uit te voeren. En toch… als de kraan lekt moet je die maken (of laten maken) en daarna dweilen. Dáárover wil ik mijn punt maken. Over dat dweilen. Dat gaat het beste als de kraan gerepareerd is. Anders wordt het zo’n zooitje. Dus dat er vanaf vandaag alleen maar brieven en e-mails uitgaan die de juiste boodschap brengen aan de juiste ontvanger, in de juiste taal en op het juiste moment. En dan? Dan is het tijd om te gaan dweilen: je gaat de procescommunicatie aanpakken. Dat megaproject. Trek daar maar twee jaar voor uit. Minimaal zou ik zeggen.

Het meest nare is dat je hier weinig eervolle vermeldingen voor krijgt. Want zodra je klaar bent, is de eerste brief alweer verouderd. Of heeft het bedrijf een nieuwe naam. Of een nieuwe tone-of-voice. Of een nieuw logo. Of een nieuwe directeur. Want tja, al die brieven moeten wel de juiste handtekening hebben… Je zou er moedeloos van worden.

 

Dit blog werd geschreven voor CustomerFirst en gepubliceerd op 13 november 2019.

Geen blog meer missen? Schrijf je dan in voor mijn maandelijkse CX Greetz!

Wat vind jij? Een ja of een nee? Ik ben benieuwd. Maar voordat ik mijn opinie in de rondte strooi, neem ik je mee in een experiment.

Stel. Je wordt wakker en bent vrolijk. Je springt fris en fruitig uit je bed. Want je hebt er zin in. Je gaat vol passie aan de slag. Je loopt de keuken van de McDonalds in, groet je collega’s en start (na je handen te hebben gewassen; natuurlijk!) met een bestelling van een BigMac. Wat doe je?

  1. Je hebt dit al zo vaak gedaan, dat je niet meer naar het plaatje van deze hamburger hoeft te kijken. Maar je weet precies hoe de opbouw is. Broodje, saus, sla, tomaat, augurk, twee hamburgers, een plakje kaas en nog meer saus (voor de echte kenners, ik hoop dat ik het goed heb). Dus je bouwt de hamburger zoals die hoort, stopt hem in het doosje en hopsa; klaar om gegeten te worden.

Of

  1. Vandaag ga je out of the box. Je hebt iets gehoord van je manager over autonomie en je gaat deze hamburger nóg lekkerder maken. Beetje meer saus, beetje minder vlees. Want ja, dat is niet goed voor het milieu. Misschien is drie plakjes tomaat wel een goed idee. Gewoon even jouw passie erin en klaar is Klara. Hamburger in het doosje en hopsa; klaar om gegeten te worden.

Wat doe je: 1 of 2? Ik hoop scenario 1, want dat is precies wat de klant verwacht. Hopelijk wordt de hamburger met een grote glimlach aan de klant overhandigd en is het ook qua customer service op orde.

Want dat is waar de klant centraal over gaat. Over dat de klant een product of dienst in een bepaalde mate van consistentie verwacht en krijgt. Dat vergt kaders. Waar moet die consistentie voor jouw bedrijf aan voldoen? Is dit een bepaalde snelheid, kwaliteit, tone-of-voice, of opbouw van de hamburger? Ja, natuurlijk kun je net dat beetje meer geven, qua service of een extraatje. Maar de basis is die hamburger, dat product.

Dus nee. De klant centraal is niet van ons allemaal. Het fundament van de klant centraal is van die personen die het fundament ontwerpen. Dat kan het customer experience team zijn. Of bijvoorbeeld marketing, of het klantcontactcenter. Zij zetten kaders op waar je je aan kan en wil houden. En als je dan net dat beetje extra weet te geven als medewerker… Die glimlach. Die service. Die briljante BigMac. Dat echte klantcontact. Dan heb je het gemaakt. En staat de klant centraal. Daar mag je dan hartstikke trots op zijn.

 

Dit blog werd geschreven voor CustomerFirst en gepubliceerd op 16 oktober 2019

Geen blog meer missen? Schrijf je dan in voor mijn maandelijkse CX Greetz!

Customer Experience: je leest en hoort er veel over. Maar wat is het nu precies? Wat is de definitie? De definitie van Customer Experience die ik altijd gebruik is:

De perceptie die een klant heeft van alle interacties met jou als bedrijf tijdens de hele klantreis, in alle klantkanalen.

Graag leg ik dit wat uitgebreider aan je uit. Stel je voor, we hebben het over jouw bedrijf. En de organisatie waarvoor je werkt is een hotel. Maar het kan net zo goed een verzekeringsmaatschappij, een autodealer of zelfs een groot B-to-B-bedrijf zijn. Het type bedrijf is niet belangrijk: de klantervaring en de basis ervan blijven hetzelfde. Laten we eens kijken. Voor nu richten we ons op het hotelvoorbeeld en stappen we in de schoenen van de klant.

Perceptie

In dit voorbeeld ben ik een klant en ik ben dus op zoek naar een hotel. Ik wil een kamer boeken. Dus wat ik doe is jullie website bekijken, misschien lees ik enkele beoordelingen op onafhankelijke websites, of ik heb misschien een e-mail ontvangen van jullie afdeling reserveringen met antwoorden op enkele vragen die ik eerder heb verzonden. Al mijn ervaringen tezamen vormen mijn perceptie. En perceptie is belangrijk als het gaat om klantervaring: álles is perceptie. Customer Experience is dus niet wat jullie als bedrijf denken of hoe jullie graag op jullie klanten zouden willen overkomen. Nee, het gaat erom wat de klant zelf echt denkt en ervaart.

Alle interacties

Het tweede woord dat echt belangrijk is in de definitie van Customer Experience zijn interacties. Alle interacties om wat preciezer te zijn. En met alle interacties bedoel ik – in onze hotelcasus – alle interacties die deze klant heeft tijdens het boeken (website, beoordelingen en een e-mail). Maar misschien later – nadat de boeking is gemaakt – komt deze klant jouw hotel binnen. Zij of hij (maar voor nu maken we haar even een zij) wordt begroet door de receptioniste, of misschien praat ze bij het zwembad met de badmeester. Haar ervaring wordt bepaald door álle interacties in de hele klantreis en in álle kanalen, zowel online als offline. Dat is waar Customer Experience om draait.

Alle kanalen

Dit klinkt misschien best eenvoudig, maar het kost veel inspanning en toewijding om consistent te zijn in alle interacties en kanalen. Heb je een geweldige website, maar zijn jouw beoordelingen dat niet: dan heb je een probleem. Is de receptioniste echt hoffelijk en gastvrij, maar gedraagt de badmeester bij het zwembad ​​zich als een eikel: dan heb je alweer een probleem. Kun je eenvoudig via jullie website boeken, maar word je bij telefonisch reserveren van het kastje naar de muur gestuurd? Dan is dat vanuit klantbeleving gezien een regelrechte ramp.

Je hele organisatie moet dus consistent zijn in haar klantbenadering, tijdens alle interacties en binnen alle kanalen. Natuurlijk kun je ook consequent slecht presteren, maar iedere organisatie wil haar belofte waarmaken. Of nog beter: wil iets extra’s leveren om top-of-mind te worden en blijven bij klanten; wil zich onderscheiden van de concurrentie.

Bij Customer Experience draait alles dus om de klant. Over zijn of haar perceptie van interactie met jullie als organisatie. Ik heb deze Engelstalige video opgenomen waar ik met behulp van LEGO eenvoudig laat zien wat Customer Experience is.

 

Wil je meer weten over Customer Experience? Het is mijn missie om van de wereld een betere plek voor klanten te maken. Je kunt je abonneren op mijn YouTube-kanaal waar ik regelmatig informatieve en interessante video’s upload over Customer Experience. Plus: je kunt je inschrijven voor mijn maandelijkse CX Greetz waarin ik inspiratie en interessante weetjes geef over hoe je deze waardevolle klantervaringen kunt creëren. Help me met mijn missie: to make Customer Experience WORK!

 

Heb je ook zo’n fijne vakantie gehad? Ben je er even helemaal tussenuit geweest? Of dat nu een lange reis naar Verweggistan, een hotel aan de Middellandse Zee, een cruise, of anderhalve week kamperen was – wat is het toch fijn om even de boel de boel te laten. Andere ervaringen opdoen, de computer uitlaten en lekker samen zijn. Met familie, vrienden of gewoon even lekker samen met jezelf. Alles loslaten en de radartjes in het hoofd wat lucht geven.

Wij kozen dit jaar voor een hele toffe camping in Drenthe, waar echt van alles mocht. Veel meer dan op een traditionele camping, waar ik dan toch denk aan coniferenhagen, een snackbar, met een wcrol over het veld, grote caravans met een buitentent en een luifel, recreatieteam en veel regeltjes…

Deze camping was anders, denk net even alternatiever. Natuurlijk was er wel een restaurant, met gezonde en wat minder gezonde snacks, elke dag een daghap, met biovlees maar ook vegacombi’s die niet elke dag uit mijn keuken komen. Met een bar, met soms een dj of band, een voorstelling en vooral lekkere hangmatten.

De plek voor ontmoetingen, af en toe (ok, regelmatig) een drankje, en ook de plek van de speeltuin. Er was een zwembad en dat was dan wel weer lekker traditioneel: blauw water, bommetjes, drijvende flamingo’s en heerlijk plonzen voor allen. Maar wat dan minder standaard was, dat vanaf 19 uur het zwembad voor 18+ was gereserveerd en dus de ouders even relaxed konden zwemmen. Zennn.

Fikkie stoken

Man, wat heb ik genoten. Van het feit dat we fikkies mochten stoken. Van het feit dat er lekker aangeklooid werd. Dat kinderen hun collectie zelfgezochte stenen lieten zien. Van al die te gek gave bouwsels, die creatieve zielen hadden gebouwd en die je kon huren voor een week, of twee. Waar vooral van alles mocht dus.

Dat ‘mogen’ zit in de kern van wie deze camping wil zijn voor zijn gasten; net even anders. Voor mij het mooiste voorbeeld van eigenheid, was hoe het personeel omging met foutparkeren. Natuurlijk wilden ze zo min mogelijk auto’s op het terrein. Maar wat als iemand de auto toch op een plek neerzette waar het niet mocht? Een boete? Een wielklem? Nee, hier kreeg de foutgeparkeerde auto een briefje onder de ruitenwisser met de boodschap ‘Dit mag alleen als je de receptioniste hebt omgekocht met een reep Tony Chocolonely caramel zeezout!’.

Ha, dat is toch te leuk? Omdenken als het gaat om klantbeleving. Wat een topactie, wat een topcamping, wat een topvakantie. Volgend jaar komen we zeker terug.

 

Dit blog werd geschreven voor CustomerFirst en gepubliceerd op 18 september 2019

Geen blog meer missen? Schrijf je dan in voor mijn maandelijkse CX Greetz!

De dame aan de telefoon van het energiebedrijf sluit het gesprek af; “Mevrouw, u krijgt straks een email met een vragenformulier. Hierin wordt ook gevraagd om een cijfer te geven. Dit is voor mijn persoonlijke beoordeling. Wat voor cijfer geeft u mij? Tussen de 0 en de 10?” Ik ben licht verbouwereerd, stamel ‘een negen’. Ze vraagt niet door over het waarom van dit cijfer en we hangen op. (dit is niet precies wat er is gezegd, maar zeker wel de strekking)

Is dit nieuw? Dat de call center agent eerst vraagt naar het cijfer? Voor mij was het duidelijk de eerste keer en ik snap er echt niks van. Vanuit CX benoem ik dit als rare praktijken.

Erop terugkijkend herken ik drie gevallen van Gaming, die ik een eigen naam heb gegeven. (Gaming is het beïnvloeden van scores (NPS, CSAT, CES, en ga zo maar door))

  1. Het effect van vragen naar het cijfer en dat dit belangrijk is voor haar persoonlijke beoordeling. Dat noemen we bribery.
  2. Het effect dat ik overvallen wordt door deze vraag en haar persoonlijk niet afval zo aan de telefoon. Dus een relatief hoog cijfer geef, terwijl het gesprek dit echt niet waard was. Dit noemen we het effect van social desirability.
  3. Het eerst melden dat ik een enquête krijg en het me daarna persoonlijk vragen. Dit noemen we ‘framing’ , met als effect dat ik de enquête invul. En ze dus een hogere respons rate krijgen

Wat voor mij het meest frappante is, dat ik een halve dag na het gesprek nog geen enquete heb ontvangen.

Ook vraag ik me af waarom ik eigenlijk nog een enquête moet krijgen. Hebben ze geen speech analytics waarmee ze het cijfer zo uit het gesprek kunnen halen? En wat natuurlijk nog frappanter is, dat de medewerkster wel het cijfer vraagt, maar het niet zelf in het systeem mag zetten. Wat trouwens vaak ook Gaming veroorzaakt, want wat is fijner dan jezelf een hoger cijfer geven. Zeker als het per ongeluk een keertje laag is 😉

Het belangrijkste bij het vragen naar klantfeedback is natuurlijk nieuwsgierigheid naar Wat ik als klant heb ervaren. Niet de uitkomst in een cijfer. Dat is waar het mis gaat. Zucht. Diepe zucht.

Nu ben ik benieuwd. Welke vormen van Gaming heb jij de afgelopen weken ervaren? Die helemaal niet om nieuwsgierigheid gingen, maar puur om een zo hoog mogelijk cijfer?

 

** Nienke Bloem is expert in Customer Experience (CCXP), zowel als lecturer van een twee daagse CX Masterclass ter voorbereiding op je CCXP examen, als Keynote Speaker en co-founder van de customer experience game. Wil je meer blogs lezen? Bezoek haar website of schrijf je in voor haar maandelijkse CX Greetz. **

** Natuurlijk ben ik benieuwd naar jouw reactie en deel vooral deze blog in jouw netwerk! **

When I hear the title of this movie, what comes to my mind, is Clint Eastwood on a horse and the great title song with the whistle in it. A real spaghetti western which was taped long before I was even born. But I love the movie, the plot and of course the title. It is the silly season in the Netherlands. Summer holidays, and there is not much news going on, and the good thing is that many people enjoy some well-deserved time off. To recharge, to enjoy quality time with their family and to enjoy themselves basically. I hope you too or maybe you have already returned back to the office. This holiday I decided to rethink my customer experiences in the past. When looking back, what are the THREE customer experiences that I really remember, that stand out? Whether they were good, bad or ugly.

We have so many customer experiences. Actually, we have them every day. Same goes for me. Working on my laptop, browsing the web, doing groceries, having lunch at a restaurant, calling my provider, booking a ticket, I could go on and on and on. But what are the ones that really stand out, positive or negative?! In this blog my summary of the top 3 Good, Bad and Ugly since the moment I became an entrepreneur (January first, 2015) and the emotions that go with it. And I must be honest, I am not the one that is too fond on sharing the bad and ugly ones, because of the great impact I might have with my exposure. But let’s be honest, it is my duty as a customer experience pro and speaker to tell it as it is. So here they are.

The Good

Still my very best customer experience is my flight to Adelaide with Emirates. Of course, I relive it a lot, because I share the magic in my keynote ‘Great customer experiences don’t happen by accident’. But everything about it was perfect. I loved the digital information on the website, the ease of booking, the pre-flight information, the picking up by a limo to bring me to the airport, the stop over and the lounge in Dubai, the upgrade to first class, the service on the plane, the photo they made with a polaroid, the coming home, the survey I filled out and… the way they reacted on the survey. They reacted on the survey. Yes, that is what I am writing. One of the few companies that reacted on a survey I filled out. What a brilliant Customer Experience. I still remember the names of two flight attendants. Miriam and Gigi. That is what happens when customer experiences are great. I loved everything about this experience, it inspired me and it sparked joy. A lot of joy. If you want to read more, see some pictures, read my blog I wrote on it.

The Bad

This was a difficult one to pick, because I had so many bad experiences. But for the worst of them all, we have to go back three years, when I ordered a book through Amazon. That was not the issue, but the issue was that I needed it fast. So, I chose for express delivery and I would receive it in two days. I received a text message indicating at what time the package would arrive. Of course, I waited at home. You probably guess what happened. No package. So, I called and they couldn’t trace the package. From that moment I entered Purgatory, the place close to hell. Yes, that rimes to DHL, which is the company I am talking about. They promised to deliver the book three times, never came at the moment they promised, their social service on Twitter was messy, to say the least. They even explained to me their whole process in direct messages (like I care, just deliver the book) and after four days the package arrived. I had spent over three hours on the phone, no chat, but Twitter, and the crazy thing was, once I finally had the book, I still received texts to tell me when the book would be delivered. I still fume when I think about it, kind of shocked. I have learned their internal processes, their internal business lines and many people that hide behind all of the above. Brrr. The book I ordered was good though: “Must win battles” by J. Killing, Thomas Malnight and Tracey Key.

The Ugly

Well, this is where it gets really messy. The first time in my life that I had to go to court when it comes to my own customer experience. I watch customer rights programs always with an ambiguous feeling. First of all, a feisty powerful feeling that I admire the consumers that bring their issues to these programs. But secondly a nauseous feeling, one of disgust that businesses don’t help their customers and that these customers have to bring it to a tv studio to get what is rightfully theirs. I just can’t understand businesses, that won’t help customers. PERIOD. But they do exist. Listen to my story and NO, I didn’t go on national tv with it.  In 2015 I bought a car at Avi Automakelaardij, and I loved the car in an instant. But after a month I had the first issues and my local car mechanic found out that the mileage had been reversed. I contacted the car broker I bought the car from, right away. Because in Dutch law it is the obligation of the car trader to check the mileage and as a consumer, I could annul the sale, which I did. He didn’t want to help me in any way. My car got more failures, even had a motor issue in the end (no driving any more). Still the car dealer didn’t help out. So, I had to get to court to get my right. It was an awful phase in my life (what was I doing in court?!) and I still cannot believe the business owner went as far as to court, instead of helping me out. Yes, he lost the case, had to pay all costs. But no sorry, no excuse. Thinking back of it, I still feel sadness, anger and most of all the frustration of the process.

What is incredible and good to bear in mind? That is that both the Bad and the Ugly happened in 2016. THREE years ago. I even wrote about them in a blog. As I have written them down now, they are what comes to mind. They are the memory of the customer experience. It is not at all factual, but colored with emotions. Like what happens in CX. What feels good, can feel even better after months or years. And what felt awful, bad or ugly, could still feel frustrating now. While writing this, I went to have a look at Plutchik’s wheel of emotion. I learned about this for the first time in the course Learn-to-Customer-Journey-Map-in-One-Day by Conexperience and I have used it a lot since. Because it helps to color in emotions even more. In this wheel, you find many emotions. Not just the happy or sad ones, but all their varieties. Good to use while journey mapping, but also for the next step in this blog.

What I would like you to do is think of your Good, Bad and Ugly customer experiences and find the two emotions per experience. For the wheel, click here. Take ten minutes, write down the Good, Bad and Ugly, as well as your emotions. This is good for you and your own business. What kind of emotions did you experience? Do you know that you might be giving these experiences to your customers and the emotions that come with them? And most important, how did you deal with your emotions? Know your customers have to deal with their emotions too and might lash out on contact center agents or store employees. A good exercise of emotions to walk in your own shoes as a customer and to get out of the traditional business context. Of course, feel free to share your stories and experiences with me in the comments. Let’s learn and grow together. And for now, I am whistling the soundtrack of the Good, the Bad and they Ugly for you. Happy and hopeful greetz from the Netherlands.

 

** Nienke Bloem is an expert in Customer Experience (CCXP), both as Keynote Speaker, teacher of the 2 day CX Masterclass to prepare you for the CCXP exam and she is co-founder of the customer experience game. Do you want to read her blogs or learn more about her? Visit her website or subscribe to her monthly CX Greetz. **

 

** Feel free to comment on this blog and share it in your community! **

Maybe you know, maybe you don’t. But me wearing a blue dress when I perform and speak, has a start. I call it the birth of my personal brand. Let me share the story with you.

It was Sunday March 29th 2015. I was invited to my first Professional Speaker Association event, not only to learn, but also to speak. Imagine this: I had just quit my job 3 months earlier, was in the early days of my speaking career and the second bunch of people I spoke for, were all speakers. I was so terrified and excited at the same time, and worked vigorously to create a brilliant story. Where CX meets a speaker’s business. I did try outs, worked on my slides, and worked on my body, since I wanted to look my best. Ever.

Besides yoga I ran twice a week (I jogged to be honest). Two days before D-day, when I was running in the city of Utrecht, I sprained my calf. It hurt like crazy and the most awful part was, that I couldn’t walk. Should I cancel my PSA event? From a body’s point of view: yes. I couldn’t walk and had to keep my leg up, to give it rest. But there was no issue with my mouth and voice, so I decided to go anyway. And with crutches, I could make my way around the event.

There was just one issue. I had planned to wear a red dress, but I had blue crutches and that was not a beautiful match. So, I dug deep in my closet and found the perfect dress. A dress that matched my crutches. A blue dress. And I tailored my story more to the blue theme. I used the blue bear as a metaphor, the big blue bear that is an art work outside the Denver Convention Center. My metaphor for staying curious and yes, blue again. So, the day came, where I delivered my keynote speech. I was nervous, and yes it felt a little strange to not stand up and walk while speaking. I delivered my keynote on a barstool, but hey, I did it!

It went great and I got a big round of applause of all my new speaker friends. After my speech, a colleague of a speaker bureau came up to me and asked if I was interested in speaking for their agency. As the speaker in the blue dress.

That is where it all began. And since then, I almost always speak in a blue dress. As it has grown to be my personal brand. To be an authentic part of me doing what I love to do. Helping my customers to make the world more beautiful for their customers and employees. I get many questions about my blue dress thing and thought it would be handy to create a FAQ for you.

The FAQ of the blue dress

Do you have funny stories about you in your blue dress?

The best story of me and my blue dress, is one that happened at Schiphol Airport. I ordered a cappuccino when I was on my way to fly to London. The barista gave me my cappuccino and said; “that is one euro 60”. I looked up in amazement, because cappuccino’s in airports are normally triple that price. She saw my surprise and said: “Employee discount.” She thought I was an employee of KLM 😉. So up to now I have saved at least three euro’s doing my blue dress thing.

How many blue dresses do you have?

It is more than four years ago and since then, my collection of blue dresses has grown. Every time I walk into a department store or boutique, my Blue-dress-radar starts immediately. I am always on the lookout for a new edition to add to my blue dress collection 😊. In my closet, I have designers’ dresses, La-Dresses, a ball gown, sleeveless dresses, V-neck dresses, short and longer dresses. I just counted them for you, and I dare to share that I have 17 blue dresses in the colors cobalt/royal blue.

Do you have any other color dresses?

Yes I have other colors, but I must admit, my blue collection takes half of my closet. I treasure my royal blue ones, but I also have a collection of darker blue. And of course, other shades, some with flowers. But know that I almost never wear them when I deliver a presentation or when I teach a masterclass: those moments I’ll stick to my vivid blue ones. O well, I give you an idea what my wardrobe looks like.

Do you ever wear trousers?

Yes, I do. When I go to the gym I always wear trousers. That is twice a week. And that is enough for me… I have some jeans in my closet. But I rarely wear them. I love the simplicity of a dress. One piece, no hassle and I look feminine instantly.

Do you ever speak in another colored dress?

Especially when I speak abroad, I bring two dresses of different colors. The blue one and most often an orange or red one. The reason I do this, is because when the stage is all blue, me in my blue dress will fade away against the background. And I don’t want that. So sometimes I have to decide to let the personal brand go and choose for client delivery. A logical choice, because when you can’t see the speaker that well, I have not done a great job.

Did you ever go to Denver and see the blue bear for yourself?

Yes, I did. You have to know, that in 2015 when I started with the blue bear in my stories, I made a pledge to myself that I wanted to see that blue bear with my own eyes. In 2016 I went to a training of a speaker colleague to learn all about marketing and sales for speakers. In DENVER. Yiha! So, I got to meet the blue bear, the immense art work that is almost 13 meters high.

Do you also have a blue car, blue nails, blue everything?

No. I just wear a blue dress. That is my image, my personal brand. In my logo I have blue as a color, but that is about it. I don’t want to be a blue lady and identify with Smurfette, although I really think she is adorable. So, just a blue dress. Now you know everything about the origin of that!

 

** Nienke Bloem is an expert in Customer Experience (CCXP), both as Keynote Speaker, teacher of the 2 day CX Masterclass to prepare you for the CCXP exam and she is co-founder of the customer experience game. Do you want to read her blogs or learn more about her? Visit her website or subscribe to her monthly CX Greetz. **

 

** Feel free to comment on this blog and share it in your community! **

Ik zit op het terras in Mechelen. De ober vraagt of ik iets wil drinken, op zijn Vlaams met een heel fijne zachte G. Ik bestel een biertje en ik weet niet meer precies wat hij terugzegt, maar het is zoiets als: ‘Allee vrouwke, zal ik het pinteke brengen, of gebruikt u deze aan de toog?’ Misschien beter dat ik een leesinstructie geef: lees de zin gewoon nogmaals, maar nu met je eigen Vlaamse accent.

Juist. Word je ook warm vanbinnen? Krijg je pretlichtjes in je ogen en smelt je zachtjes weg? Ik in ieder geval wel. Er is iets met het zachte taalgebruik in België wat me raakt. Het zoemt en zingt zo mijn oren in. Ik denk dat het ook veel moeilijker is boos te worden op een Vlaamssprekende klantenservicemedewerker. Stel: ze werkt bij Zalando en ze houdt zich strikt aan het script. Ook al ben ik doorverbonden en drukt ze me daarna twee keer in de wacht. Als ze dan zegt dat mijn blauwe kleedje morgen in de middag wordt bezorgd, dan glimlach ik van oor tot oor. Daarmee bedoelt ze niét dat de koerier een tafelkleed komt brengen. Nee, dan staat de bezorger van mijn blauwe jurk aan de deur. Dezelfde woorden met een andere betekenis, maar dan gewoon liever.

Voor het schrijven van deze blog verdwaalde ik uren op het internet om me te verdiepen in andere lieflijke Vlaamse woorden. Subiet, uitschuiver, valies, gazet en frietkot. Ach, ik kan doorgaan en misschien draaf ik nu door. Dat van die toog, daar heb ik trouwens een mooi verhaal bij. Dat woord hoorde ik voor het eerst toen ik 14 jaar was. We gingen skiën in Oostenrijk en in het hotel was ook een Belgisch gezin. De vrouw ging met haar twee kinderen elke dag de piste op, maar de man bleef liever in en rond het hotel. Hij was ‘kampioen toog hangen’, zei hij. Ik was gebiologeerd. Waar hing hij dan? Hoe hoog was die toog? En waar kon ik die vinden? Aangezien hij redelijk fors was, bedacht ik dat hij dan ook heel sterk moest zijn. Twee dagen heb ik me afgevraagd wat hij precies uitspookte, tot hij me uitlegde dat hij graag aan de bar hing.

Ja, je fantasie kan op hol slaan als je het niet weet. Maar dat is ook het mysterieuze en lieflijke wat het Vlaams zo fijn maakt. Mocht ik eens een rotdag hebben, dan bel ik een Vlaams callcenter. Of nog beter, drink ik een pinteke aan de toog.

 

Dit blog werd geschreven voor CustomerFirst en gepubliceerd op 3 juli 2019

Geen blog meer missen? Schrijf je in voor mijn maandelijkse CX Greetz!

Mijn nieuwe bank zou worden geleverd. Ruim zeven weken later dan gepland. Er was iets met stoffen (of het ontbreken ervan), leveringsissues en gedoe in de fabriek in Italië. Helemaal netjes ging de communicatie niet, máár er was goed nieuws. De bank was in Nederland en stond bij het transportbedrijf.

Ik werd gebeld door een vriendelijke dame, die vroeg wanneer het schikte om de bank te bezorgen. Nu had ik op de dag dat de aflevermannen in Utrecht zouden zijn, al een lunchafspraak staan. Dus ja, ze konden komen tussen 11.30 en 12.00 uur, maar ik moest écht om 12.30 uur weg. Vriendelijk vertelde ze mij: “Ik sta ervoor in dat de mannen op tijd zijn. Dat beloof ik u.” Hmmm, hele klare taal. Maar toch: zou dit goed gaan? Een dag van tevoren zou ik een e-mail ontvangen, met daarin de bevestiging en het moment van levertijd. “En als u die e-mail ontvangt, maakt u zich dan geen zorgen. Want er zal worden vermeld dat we leveren tussen 11 en 12 uur. Dat betekent voor u dat we er rond 11.30 uur zijn. Echt, ik beloof het u gewoon nog een keer.”

Tuurlijk. Niet helemaal gerustgesteld had ik ondertussen tegen mijn lunchafspraak gezegd dat ik waarschijnlijk iets verlaat zou zijn. Want ja, je weet het natuurlijk nooit met verkeer, bezorgers en afspraken. De e-mail arriveerde in mijn mailbox met exact de zin over de tijden erin, zoals de aardige mevrouw had aangekondigd. Ook gaven ze me in diezelfde e-mail een tip: als ik met pin wilde betalen, moest ik even checken wat mijn daglimiet was, want daar ging het nog weleens mis. De suggestie was om hierover even contact op te nemen met mijn bank, aangezien dit eenvoudig was aan te passen. Ha! Dát is meedenken met mij als klant. Want ik had inderdaad geen idee wat mijn daglimiet was. Ik logde in bij mijn bank en binnen een poep en een zucht was mijn daglimiet geschikt voor de transactie morgen.

Vrijdagochtend, 11.00 uur. De telefoon gaat. Een voor mij onbekend 06-nummer. Een naar voorgevoel bekruipt me. Zouden ze toch te laat zijn? “Hallo mevrouw, hier uw bezorger. We rijden nu uit Woerden weg. En zijn dus ruim op tijd in Utrecht, zodat u naar uw lunchafspraak kan om 12.30 uur.”

Sprakeloos. Met een grote glimlach. Niet alleen had de planmevrouw mijn wensen in het systeem gezet, de bezorgers hadden het ook gelezen en er rekening meegehouden. Chapeau TS Meubeltransport. De bezorgers bleken tevens perfecte monteurs. De bank staat, ze namen alle verpakkingszooi mee en ik was ruim op tijd bij mijn lunch. Het kan dus wél!

 

Dit blog werd geschreven voor CustomerFirst en gepubliceerd op 5 juni 2019

Geen blog meer missen? Schrijf je in voor mijn maandelijkse CX Greetz!