Berichten

Kijk eens goed om je heen. Wat zie jij als je op je werkplek zit? En als je daar nu niet zit, sluit dan je ogen en visualiseer je werkplek.

Wat zie je? Zie je wat ik de afgelopen jaren steeds meer zie? Inderdaad, die hele saaie kantoren en kantoortuinen. Misschien staat er ergens een verdwaalde pooltafel, of zijn er bureaus die je tot sta bureau kunt omtoveren. Staan er planten op jouw kantoor? In mijn optiek zijn dat toch essentiële elementen in een kantoortuin. Of was dat net even te duur qua onderhoud? Is het er gezellig, of toch steriel? Steriel zoals ik veel kantoren tegenwoordig zie: kantoorcrematoriumstijl.

Begin deze eeuw gingen vele organisaties over op het ‘Het Nieuwe Werken’. Doordat thuiswerken opkwam, waren bureaus op maandag, woensdag en vrijdag leeg. Dat betekende dat er met 0,7 persoonsbezetting per werkplek, een overcapaciteit aan bureaus was. Dus downsizen maar. Met floorplans, werkvlekken, overlegzones, en wat nog meer. Geen persoonlijke dingen meer op bureaus. Geen foto’s, awards, diploma’s, gekke bekers, magneten, slingers (brandgevaarlijk!) of andere kleurrijke memorabilia op of rondom je bureau. Nee, vanaf nu een kluisje waar je je werkspullen in kan doen. Zoek maar een plekje uit op de werkvloer. Iedere dag opnieuw.

Waar het in de praktijk op neerkomt is dat jij en ik gewoontedieren zijn. Dus zoeken we toch steeds weer hetzelfde bureau uit. Met heel veel gedoe tot gevolg. Wie heeft mijn bureaustoel? En wie heeft er aan mijn stoelinstellingen gezeten?

Bij Zappos gaat dit allemaal niet op. Bij mijn recente bezoek aan het hoofdkantoor in Las Vegas waande ik me in de Efteling. Echt volledig over de top en totaal on-Nederlands, maar wél vrolijk. Elke medewerker heeft een eigen bureau en mag dat naar eigen inzicht decoreren. Waar collega’s overigens graag een handje bij helpen. Ben je fan van Superman? Dan zie ik dat terug op of rondom jouw bureau, in de vorm van poppen, posters, buttons en misschien zelfs ballonnen.

Op de werkvloer van Zappos kwam ik ogen tekort. Ieder bureau had een naambord, of serie naamborden, in de vorm van een Amerikaans kentekenplaat. Bij elk jubileum – om de vijf jaar – krijgen werknemers een nieuwe kleur, dus het zijn echte statussymbolen. Al moet je ze soms wel zoeken tussen alle planten, slingers, ballonnen, apen (de knuffelvariant natuurlijk), complimenten, tweets en Instagramposts van klanten en de tig foto’s van teams die pret maken.

Zou dit in Nederland werken? Ik weet het niet. Maar vrolijk is het wel en dat zet mij aan het denken. Blije medewerkers presteren immers beter en zijn fijnere gesprekspartners voor hun klanten. Misschien vandaag toch maar een slingertje ophangen?

 

Dit blog werd geschreven voor CustomerFirst en gepubliceerd op 13 maart 2019

Geen blog meer missen? Schrijf je in voor mijn maandelijkse CX Greetz!

Als ik de grote parkeergarage van een bank inrijd, zie ik vier lege parkeerplaatsen naast de entree met daarop groot het bord ‘gereserveerd voor de directie’. Ik rijd door. Nog een rondje, nog een rondje. Geen leeg plekje voor mij in deze parkeergarage. Toch heb ik bij het maken van de afspraak mijn kenteken door moeten geven en zou er een parkeerplaats voor mij geboekt zijn. Helaas pindakaas. De klok tikt en over vijf minuten heb ik een afspraak.

Ik rijd nogmaals langs die vier lege parkeerplaatsen, zo dichtbij de receptie en dus bij mijn afspraak. Ik neem de boute beslissing om mijn auto op één van deze plekken te parkeren. Hoort niet, dat weet ik. Maar het hoort toch ook niet, dat de beste plekken voor de directie zijn en niet voor klanten, bezoekers of collega’s van deze directie?!

Ik loop naar binnen (écht dichtbij!). “Fijn dat u een parkeerplaats heeft gevonden, het is erg druk vandaag”, zegt de receptioniste. Ik betwijfel of ik het moet zeggen, maar de activist in mij kan haar mond niet houden: “Ja, uiteindelijk wel. Na een paar rondjes parkeergarage, geen enkele vrije plaats en de klok die tikte, heb ik mijn bolide een beetje illegaal op de parkeerplek van één van de directeuren gezet.” Ik knipoog erbij en hoop op compassie. Ze probeert haar gezicht in de plooi te houden, maar schiet in de lach. “Mevrouw, u heeft wel lef. Het hoort natuurlijk niet wat u heeft gedaan. Want deze plekken zijn gereserveerd voor onze directie, maar ik snap het wel.” Ze knipoogt naar me terug en ik sluit haar in mijn hart.

Wat een lieverd deze receptioniste. Een aanwinst voor het bedrijf. Zij moet het ook maar doen met deze rarigheid qua regels. Want laten we eerlijk zijn: dit is toch niet meer van nu? De beste parkeerplekken voor de directie. Met zo’n groot bord erbij. Welk signaal geef je hier af? Juist, die van: onze directie is het belangrijkst in dit bedrijf. Niet onze klanten, bezoekers of medewerkers. Nee, de tijd van onze directieleden is schaars, zij moeten altijd een parkeerplek hebben en zo snel mogelijk het pand in kunnen om geen seconde te verliezen. Nou, ik zal je eens vertellen welke indruk je bij mij achterlaat. Die van een hele ouderwetse bank. Die wel groot op de website heeft staan dat ze de klant centraal stelt, maar bij mijn eerste bezoek al door de mand valt. Ze hebben wél een lieve, eerlijke receptioniste. Gelukkig maar.

 

Dit blog werd geschreven voor CustomerFirst en gepubliceerd op 13 februari 2019

Geen blog meer missen? Schrijf je in voor mijn maandelijkse CX Greetz!

Ruim op tijd voor de masterclass ben ik op de locatie aanwezig. Belangrijk, vind ik. Om de zaal in orde te maken, de techniek te checken en het allerliefste heel rustig een kop koffie te drinken, voordat de zaal volstroomt. Of nog liever een cappuccino, om precies te zijn. Bij binnenkomst viel me al op dat er een eigen koffieautomaat met bonen in de zaal stond, met vele knoppen qua koffiekeuze.

De zaal is klaar, de stiften bij de flipover doen het (natuurlijk heb ik ook een collectie bij me, maar toch, ik check het altijd), de werkmaterialen liggen voor iedereen op de tafels. De ruimte ziet er geordend uit. Ik ben op tijd klaar, ik voel me lekker. Dit wordt een goede dag.

Nu is het tijd voor die cappuccino. Ik zet het apparaat aan, pak een kopje. Altijd even afwachten of het koffiekopje ook groot genoeg is voor de cappuccino, dus ik pak een theeglas. Ha, mij krijgen ze hier niet meer mee. Ik druk op het juiste knopje. Veel geluid, veel stoom, maar geen melk en dus daarna alleen een espresso die mijn glas in stroomt. Ik open het deurtje van het kleine koelkastje in de koffiemachine en zie dat er geen melkpak in zit. Ja, logisch dat het dan niet lukt.

Op dat moment gaat de deur open en stapt een studentikoze ober, met sloof en al, best chique, de ruimte in. Hij kijkt me wat verschrikt aan, ik groet en hij groet ‘goedemorgen mevrouw’ terug. Hij kijkt naar mijn halflege theeglas met daarin alleen een espresso en ik zeg ‘ik probeerde een cappuccino te maken, maar hier zit geen pak melk in’ terwijl ik naar het koelkastje wijs.

“Tja mevrouw, u bent ook te vroeg”, spreekt hij op autoritaire toon. “U zou hier pas om 9 uur moeten zijn. Als u zo vroeg bent, hebben wij de zaal nog niet klaar. En zeker de melk niet aangevuld.” Pats. Het voelt als een klap in mijn gezicht. Ja, de sessie begint om 9 uur. En natuurlijk hadden we kunnen aangeven dat ik er eerder zou zijn. Maar dit voelt zo niet welkom. Hij voelt ook dat het niet klopt, draait zich om en verdwijnt uit de zaal.

Wat is dat toch? Dat ‘u heeft iets niet goed gedaan’ en het erna nog even inwrijven. Ik pleit voor flexibiliteit en een glimlach. Adem drie keer in en uit als klanten iets doen wat je niet verwacht en los het dan gewoon op. Het blijkt maar weer: met klanten omgaan, het is een vak!

 

Dit blog werd geschreven voor CustomerFirst en gepubliceerd op 9 januari 2019

Geen blog meer missen? Schrijf je in voor mijn maandelijkse CX Greetz!

Met veel plezier keek ik deze zomer weer naar het programma ‘De Slimste Mens’. Er is iets met dit quizformat en die droogkloot Maarten van Rossum, waardoor ik blijf kijken.

De dag na de finale had ik een vraag over een verzekering. Het gesprek verliep okay, alleen wilde de medewerker aan de telefoon graag laten blijken dat hij alles heel goed snapte en ik niet. “Natuurlijk mevrouw, dat is nu eenmaal zo met deze autoverzekering. Wist u dat de premie ook hoger is doordat u in die-en-die postcode woont?” Zo ging hij door. Hij wist het allemaal beter dan ik. Hij is De Slimste, ging er door me heen.

Wie zijn toch die persona’s in het contactcenter, de figuren die we allemaal herkennen? Natuurlijk worden persona’s vaak gebruikt om klanten een gezicht te geven, maar wat als je het omdraait? Niet de klant als persona, maar de contactcentermedewerker. De eerste heb je net ontmoet: De Slimste.

Daarnaast heb je ook De Naamnoemer. “Ja mevrouw Bloem, nee mevrouw Bloem.” Met een beetje pech gooit hij of zij jouw voornaam er ook nog een paar keer tussendoor… Ik voel me dan altijd wat ongemakkelijk. Natuurlijk is het tof als iemand wéét wie ik ben, maar te vaak mijn naam over de lijn en je valt door de ik-ben-net-in-opleiding-geweest-mand.

Dan degene waar ik zelf lastig mee om kan gaan. Waar ik ontzettend de neiging krijg om dwars te liggen tijdens het gesprek: De Scriptvolger. Je ziet iemand achter de computer zitten, de ogen gaan al richting de volgende stap. Deze persona is ook altijd blij als hij of zij mij mag wijzen op het Bel-me-niet-register. Yes, het gesprek is af, weer een script voltooid!

Mijn haren gaan omhoog als ik De Afschuiver aan de lijn krijg. Dat is de agent die iemand anders in de organisatie de schuld geeft. “Ja, dan had Verkoop het beter moeten verkopen.” Of nog erger: dat hij het systeem de schuld geeft van het probleem. Vaak eindigt dit gesprek ook in een “We bellen u terug.” Tuurlijk, maar mag het iets specifieker wannéér?

Laat ik afsluiten met persona nummer vijf: De Vrolijkerd. Die er gewoon zin in heeft. De stem veert mee, je voelt door de hoorn (okay, door de ether, maar dat klinkt net iets minder) dat deze persoon voor dit vak gemaakt is. Deze medewerker geeft antwoord met een glimlach. Ik bedenk er altijd een hele mooie werkomgeving bij. Met een aardige manager die complimenten uitdeelt.

Dus als deze column een quiz zou zijn en ik de jury? Dan zou ik megabevooroordeeld zijn en afsluiten met: “De Slimste Mens is De Vrolijkste. Dank voor het lezen en tot de volgende keer!”.

 

Dit blog werd geschreven voor CustomerFirst en gepubliceerd op 7 november 2018

Geen blog meer missen? Schrijf je in voor mijn maandelijkse CX Greetz!

Het is al even geleden dat ik de HEAO (internationale marketing) afrondde. Veel van wat mij daar is geleerd, ben ik kwijt. Maar wat me nog goed op het netvlies staat, zijn de 4 P’s van Kotler: Prijs, Plaats, Product en Promotie. Die zijn erin geramd en ken ik als dé marketingmix.

Al browsend op LinkedIn werd mijn blik laatst getrokken naar een bericht dat begon met de zin: ‘Gelijk de juiste prijs!!’ Met twee uitroeptekens. Dit was niet zomaar een bericht, de schrijver wilde het kracht bijzetten. Het plaatje bij de boodschap gaf verdere inkleuring met de tekst: ‘Wij zijn eerlijk over de prijs’. Dit bedrijf geeft gelijk de juiste prijs en ze zijn eerlijk over de prijs. Niet gek toch?!

De Prijs. Een P uit de marketingmix. De meeste bedrijven die zich onderscheiden met deze P gaan voor een positionering als goedkoopste. Ik weet nog dat ik op dezelfde HEAO leerde hoe de prijselasticiteit uit te rekenen. Welke prijs zijn consumenten bereid te betalen en hoe optimaliseer je je omzet? Wat is de eerlijke prijs? Een goede vraag. Is dat de prijs die je als consument wilt betalen? Of is dat de prijs die een product of dienst waard is? Een hele lastige discussie. Toen de nieuwe iPhone X uitkwam, had die een – in mijn ogen – belachelijk hoge prijs. Tot een kenner mij uitlegde wat dit apparaat allemaal kan. Dat was het toch zeker waard?

Het betreffende bericht op LinkedIn kwam van een keukenboer. Het kopen van mijn keukens herinner ik me nog goed. Het gedoe met onderhandelen. Dat er binnen no-time de helft van de prijs afging. ‘Nee mevrouw, lager kunnen we niet gaan.’ Dat ik dan wegliep en er toch nóg eens dertig procent afging. Een goed gevoel heb ik daar nooit aan overgehouden. Prachtige keukens, maar altijd die twijfel. Had ik wel de juiste prijs betaald?

Wat ik eerlijk vind in het LinkedIn-bericht, is dat iedereen moet wennen aan ‘Gelijk de juiste prijs’. Het personeel, dat gewend was om veel weg te geven, heeft nu ruimte voor een echt gesprek. Maar ook de klant, die eigenlijk al ‘met het mes tussen de tanden’ de keukenzaak inliep om meteen te onderhandelen over die te hoge prijs, kan nu rustig zijn wensen op tafel leggen en in gesprek gaan.

Dit specifieke keukenbedrijf slaat een mooie koers in. In mijn optiek is dit onderscheidend in deze branche, met de focus op de P van Prijs. Niet als goedkoop, maar wel als eerlijk. Toch maar eens langs, nu ik op zoek ben naar een nieuwe keuken. Ben ook wel nieuwsgierig wat de eerlijke prijs van zo’n keuken nou is.

 

Dit blog werd geschreven voor CustomerFirst en gepubliceerd op 26 september 2018

Geen blog meer missen? Schrijf je in voor mijn maandelijkse CX Greetz!

Jarenlang ging ik elke zaterdagochtend naar een banketbakker. Niet zomaar een banketbakker, maar de beste bakker van de stad. Voor knapperige baguettes, kunstwerkjes van gebak en de lekkerste bonbons. Ik moest er best een stukje voor fietsen en stond voor mijn lekkernijen in een lange rij, maar dat had ik er graag voor over. Toch ben ik met dit zaterdagse ritueel gestopt. Ik scharrel tegenwoordig wat rond voor brood.

Soms neem ik brood mee als ik boodschappen doe in de supermarkt, haal ik op zaterdag mijn croissants op de markt of haal ik ’s ochtends doordeweeks heel vroeg versgebakken brood bij de warme bakker vier straten verderop. Waarom kom ik niet meer bij deze patisserie? Was het brood niet meer lekker? Waren de gebakjes bedorven?

Niks van dat alles. Er stonden altijd verschillende leuke meisjes als zaterdaghulp en dan hoopte ik dat één van hen me hielp. Soms had ik pech en werd ik geholpen door de eigenaresse van de zaak. Deze chagrijn corrigeerde me als ik de naam van een gebakje niet correct uitsprak. Of ze keek me gewoon de rij uit. Hoe vrolijk die taartjes ook naar me lonkten, terwijl ik in de rij stond rekende ik uit hoeveel klanten er voor me waren. Aan de hand van hoe snel iedereen werd geholpen duimde ik bijna dat ik niet door de grote bazin geholpen werd. Te gek voor woorden.

Totdat ik besefte dat ik met tegenzin naar deze bakker ging. Dat ze dan wel het allerlekkerste brood en gebak van de stad en misschien de regio maakten, maar dat ik geen zin meer had om haar onder ogen te komen. Dat ik dat ongemakkelijke gevoel niet meer wilde. Ik besprak dit een keer met iemand die de bakkersfamilie goed kent. Hij vertelde dit gevoel wel te herkennen. Of ik haar hier een keer op wilde aanspreken? Tja, ik heb het overwogen, maar voel me daar niet echt comfortabel bij. Ik blijf dus gewoon weg. Eén klant minder voor deze bakker.

Ik ga nu voor leuke mensen rondom brood en gebak. Mensen die er zin in hebben om me te helpen. Het brood is sindsdien wat minder knapperig. De taartjes net iets minder kunstig. Maar ik ga dus voor ‘leukst’ boven ‘lekkerst’. Service boven productkwaliteit. Natuurlijk had ik het liefst de combi gehad, maar die is even niet voorhanden.

Nu vermoed ik dat ik niet de enige ben die zulke keuzes maakt. Wat doe jij in zo’n geval?

 

Dit blog werd geschreven voor CustomerFirst en gepubliceerd op 1 augustus 2018

Geen blog meer missen? Schrijf je in voor mijn maandelijkse CX Greetz!

Dat is toch geen taal voor een dame? Nee, dat klopt. Sorry bij voorbaat. Maar soms ontglipt het me. Komt de stoom uit mijn oren, als ik speurende ben naar het antwoord op een website. Als ik weer eens in de Frequently Asked Questions verdwaal.

FAQ is een alom geaccepteerde Engelse term in de wereld van klantbeleving. Nu snap ik dat goed, want V.G.V. – als in Veel Gestelde Vragen – klinkt wat raar. Het lijkt ook teveel op de TGV en laten we eerlijk zijn, weinig klanten ervaren hun digitale zoektocht op websites als die van een hoge snelheidstrein. Meer een ouderwets boemeltje tussen tjilitjap op de hei en flapperdieflap aan zee.

Dus daar ging ik. Op reis in de FAQ. Even snel tussendoor een antwoord krijgen op een vraag die ik had: hoe ik mijn abonnement kon omzetten. De informatie die ik kreeg, begreep ik niet. Ook had ik het gevoel dat dit antwoord niet over mijn vraag en probleem ging. Natuurlijk zocht ik door, klikte ik driftig verder en na een paar minuten – ja, ik ben soms ongeduldig en ik ben niet de enige klant – besloot ik te bellen. Misschien was dit de shortcut die ik nodig had, want in mijn eentje kwam ik er niet uit. Het voelde als een zwaktebod. Het liefst had ik natuurlijk zélf het antwoord gevonden. Ook het bedrijf had liever niet dat ik belde. Niet alleen probeerden ze hun telefoonnummer te verstoppen (maar ik ben een meester-googeler, HA!), tevens liet de medewerkster dit duidelijk merken aan de telefoon. In no-time vond ze het antwoord en ze snapte niet dat ik daar al klikkende zelf niet was gekomen. Het had ook in de Mijn-omgeving gekund, vertelde ze me.

Als je mij kwijtraakt in jouw eigen FAQ, dan is dat toch niet míjn schuld? Te vaak zie ik dat de flow vanuit een intern perspectief is opgezet. Of dat er woorden in staan die ik als klant niet gebruik. Of dat ik iets wil dat online niet mag. Zoals een abonnement opzeggen. Dat kan alleen tijdens kantooruren en per telefoon. Die FAQ blijft een mysterie voor mij. Als ik het op zijn Hollands uitspreek, dan zeggen we ook EF, EE, KIOE. Maar dan zouden er toch puntjes tussen moeten? Wat trouwens weinig bedrijven doen. Voor mij blijft het gewoon de FAQ. Als je het fonetisch bekijkt lijkt het verdacht veel op F#CK. Ik kan er helaas niks anders van maken.

 

Dit blog werd geschreven voor CustomerFirst en gepubliceerd op 30 mei 2018

Geen blog meer missen? Schrijf je in voor mijn maandelijkse CX Greetz!

Bij het boeken van het uiteindelijk gekozen hotel in Maastricht, kreeg ik van de foto’s op Booking.com direct een vrolijk gevoel. Dat eerste sentiment van ‘Ja, daar wil ik slapen’ is voor mij wel een cruciale, of het nu een overnachting voor werk of privé is. Alleen al de plaatjes zetten de positieve toon, en de reviews van andere gasten (of zal ik logés zeggen, maar daarover straks meer) waren ook al laaiend enthousiast. Het hotel in kwestie scoort een 8,4 en klanten roemen het ontbijt, de schone kamers en het gratis kopje welkomstsoep. Al verder lezend in de reviews kwam ik ook het ‘Slaapmutsje’ tegen. Dit maakte me – helemaal als customer experience professional – erg nieuwsgierig . Wat doen ze daar zo slim?

Bij een korte verkenning op de eigen website van het hotel, kwam ik deze zin tegen: ‘Bij ons kom je logeren, niet overnachten’. Daar viel voor mij het kwartje: dat is het onderscheidend vermogen van dit logement. Niet een 13-in-een-dozijn hotel, maar een hotel met eigen identiteit. Ze hebben dan ook geen hotelkamers, maar logeerkamers. ‘Bij ons wordt de gastvrijheid zo echt als thuis of bij vrienden. Je krijgt 4 sterren en je betaalt voor 3 sterren. De vierde ster is gratis, met complimenten van de zaak.’ Gaaf hè?! Dat is toch wat je wil als klant? Tenminste, als je de klant in hun doelgroep bent, en toevallig ben ik dat. Dus, ik boekte dit hotel en verheugde me op mijn verblijf.

Bij de aankomst in de hotellobby, die hier niet lobby maar woonkamer heet, voelde ik me ook meteen thuis. Mooie banken en stoelen, maar weer net niet te chique. Veel hout, bloemen en vriendelijke receptionistes, en natuurlijk dat kopje welkomstsoep: mosterdsoep vanavond. Om 21 uur mochten we ook het slaapmutsje nemen, laten we het een ‘slok van het huis’ noemen. Ik werd er vrolijk van. Ik liep een rondje door de woonkamer en mijn oog viel op een aquarium vol goudvissen. Daarop een bordje met de tekst ‘Een vis als logé op je kamer? Dat kan! Voor € 3,50 krijg je gezelschap van onze goudvis.’ Mijn glimlach werd groter en groter. Wat ontzettend slim van dit hotel. Ze hebben het logéconcept omgezet naar een cross-sell-kans. En dan ook nog één die mij een goed gevoel geeft.

Een moment in mijn klantreis, om niet snel te vergeten. Dank lieve Blub, het was een onvergetelijke logeerpartij. Ik kom snel weer!

 

Dit blog werd geschreven voor CustomerFirst en gepubliceerd op 25 april 2018

Geen blog meer missen? Schrijf je in voor mijn maandelijkse CX Greetz!